En de naam is...

Inmiddels is de naam van de nieuwe koninklijke spruit bekend: Hare Koninklijke Hoogheid Prinses Alexia Juliana Marcela Laurentien Prinses der Nederlanden, Prinses van Oranje-Nassau, roepnaam Alexia.

Ik moest direct denken aan de feeks uit Dynasty, op de radio hoorde ik iemand die de naam als 'Anorexia' verstond en natuurlijk was er de vraag of ze vernoemd is naar de halfzus van onze koningin (Alexia Grinda). Maar stel nou dat baby nummer drie een jongen wordt, dan is het een beetje vreemd om die Alexander junior te noemen. Of wordt dat dan prins Maxim?
Manon @ 11:50 | link |

Wolk in het Bronovo

Er is een nieuw, nog naamloos, prinsesje. En prins Willem IV is er "weer sprakeloos" van. Maar hij weet wel te melden dat hij een "gezonde wolk van een baby" heeft gekregen. Volgens mij zijn wolken van baby's altijd gezond (en mooi en lief enzovoort). Ik pleit voor grote terughoudendheid in het gebruik van pleonasmen. Maar verder vooral felicitaties natuurlijk.

Overigens, vraagt u zich ook weleens af waar de naam Bronovo vandaan komt? Het is geen afkorting, zoals ik altijd dacht, van bijvoorbeeld BROodNOdige VOoruitgang of van BRuce Otto NOra VOlkert, naar de oprichters. Neen, Sara Katharina de Bronovo was de eerste besturend zuster van het ziekenhuis.

Update 28/6
...en haar namen zijn: Alexia Juliana Marcella Laurentien
Johannes @ 09:43 | link |

Vrijdag logdag


Hartje winter op Antartica

Afgelopen woensdag vierde de Brit Simon Cogginsop Midwinterfeest. Bij ons was het die dag 30 graden. Hij woont op Antarctica. Midwinterfeest betekent dat de hoogste baas ontbijt op bed brengt aan de onderzoekers die er sinds november 2003 gestationeerd zijn. Zij doen onderzoek naar de atmosfeer. De midwinterdag werd daarna een soort sinterklaasavond met cadeaus. Wij kunnen ons dat nu even niet voorstellen.

Simon woont in een klein onderzoeksstation en houdt via een blog zijn familie en vrienden op de hoogte van de gebeurtenissen in zijn koude leven. Maar dat hou je natuurlijk niet in de familie, dus het blog is nu beroemd. Het heeft naast het dagboek nog een paar aardige pagina's.

Zo is er een woordenlijst bij van Antarctische termen, waaronder een aantal ijswoorden black ice, bondu en fast ice. De loodgieter heet Grifter shifter. Een Hollywood shower is een heerlijk warme en vooral lange douchebeurt (water is schaars).

Er is een pagina met prachtige met foto's (de omgeving is natuurlijk bijzonder, dus zijn foto's al gauw mooi!), zoals



De structuur van de site toont een beetje het denken van de wetenschapper. Alles is keurig geordend. De berichten zelf zijn vaak ook wat aan de technische kant, de koele kant, zal ik maar zeggen. Het past bij het seizoen (een warme dag is alles boven -20). Het heeft één groot voordeel, je hebt geen gel voor je haar nodig!


Max Dohle @ 22:06 | link |

Wiki wiki

Taalpost becommentarieert elke week een actueel woord. Deze week is 'wikitorial' aan de beurt (wiki wiki is Hawaïaans voor 'dynamisch'): een online krantenartikel dat met speciale software door de lezers aangevuld en aangepast kan worden. Los Angeles Times bood deze mogelijkheid sinds 14 juni op zijn website, maar er werd teveel misbruik van gemaakt dus het was al snel
einde wikitorial. Jammer, want het concept is goed. Kijk maar naar Wikipedia, daar werkt het wel. Daar houden moderators de inhoud in de gaten.

Zou het succes van Wikipedia liggen aan het vrijwillige karakter? Alle Wikipedisten, inclusief moderators, zijn enthousiastelingen die niets voor betaald krijgen voor hun wikiwerk. De moderators van de LAT zullen hoogstwaarschijnlijk gewoon in dienst zijn (geweest). Ergo: wikitorial kostte de LAT gewoon te veel geld.
Manon @ 08:46 | link |

Eén van de onderwerpen op de STIC-conferentie "Technische commotie" (zie vorige post) ging over captology: computers as persuasive technology. Het houdt in dat computertechnologie toegepast wordt om ons gedrag of onze mening te beïnvloeden. Voorbeelden:

• Klantenbeoordelingen op amazon.com en ebay.com over producten of leveranciers (gewenst effect: wij kopen omdat we overtuigd zijn van de kwaliteit of betrouwbaarheid).
• Babypoppen met sensoren waarmee tienermeisjes en geestelijk gehandicapten met een kinderwens kunnen ervaren hoe het voelt om verantwoordelijk te zijn voor een baby (gewenst effect: ze zien er van af).

Een ander voorbeeld vond ik op de weblog van het Captology Lab. Met Myfoodphone kunnen deelnemers via hun mobieltje met ingebouwde camera laten monitoren wat ze eten. Nadat ze foto's hebben verstuurd van hun maaltijden en snacks, analyseert een diëtist de voeding en levert feedback in een videofilmpje (zodat er nog enigszins sprake is van persoonlijk contact?). Hoe lang zal het nog duren voordat de Myfoodphone-diëtist van vlees en bloed wordt vervangen door een 'bot'?

Manon @ 15:49 | link |

Vrijdag conferentiedag

Voor de hvds-nar was het de gebruikelijke logdag, enkele van zijn collega's (qua hvds dan, niet qua nar) hadden afgelopen vrijdag wat anders aan hun hoofd. Zij reisden af naar Utrecht voor de jaarlijkse STIC-conferentie. STIC staat voor Studiekring voor Technische Informatie en Communicatie, een soort van beroepsvereniging voor technisch schrijvers. De studiekring zelf zal dit wel wat kort door de bocht vinden, www.stic.nl meldt immers: 'STIC omvat professionals uit verschillende vakgebieden zoals schriftelijke communicatie, visuele communicatie, information design, interaction design, multimedia, onderwijskunde en marketing.' Tja, inderdaad meer dan alleen technisch schrijvers.

Vrijdag was er dus de jaarlijkse conferentie en als sponsor kon dat de afdeling technische communicatie van Hendrikx Van der Spek natuurlijk niet ontbreken.

Merkwaardig thema leek het ons: 'Technische communicatie en emotie'. Geef toe, emotie is niet het eerste waar je aan denkt bij technische communicatie, De conferentie maakte echter duidelijk dat er toch allerlei raakvlakken zijn. Zo stelde Francien Malecki van Eden Design & Communication dat handleidingen en formulieren de lezer zouden moeten 'verleiden' om gelezen dan wel ingevuld te worden. Zij past hiertoe magazine-achtige technieken toe: een prikkelend verhaal vonden wij…

Maar goed, er is natuurlijk nog heel veel meer boeiends te schrijven over de conferentie. Als ik u mag verleiden: binnenkort op www.hvds.nl een uitgebreider verslag, tezamen met enkele foto's van geëmotioneerde deelnemers.
Paul @ 16:41 | link |

Vrijdag logdag


Marina

Ik heb het blog al eerder besproken, Marina's weblog, maar er is reden om opnieuw bij haar weblog stil te staan. Marina heeft namelijk vorige week kennis gemaakt met haar biologische moeder in Griekenland. Het is een jarenlange zoektocht geweest - naar haar echte moeder - en en het gaf uiteraard een hoop zenuwen vooraf. Wil ik haar wel ontmoeten? Wil ze mij wel ontmoeten? Weet haar huidge gezin van mijn bestaan? Allemaal vragen die eerst opgelost moesten worden. Het lijkt sterk op het sentimentele tv-programma Opsporing Verzocht, maar Marina heeft gelukkig besloten dat programma er buiten te laten en zelf naar Griekenland af te reizen.

Het verhaal is beladen, maar ik zal er kort over zijn: haar biologische moeder heeft Marina na haar geboorte ter adoptie aangeboden, omdat zij ongewenst zwanger was en haar familie ook vond dat zij het kind moest afstaan (zoals dat gaat in schaamteculturen). Haar biologische moeder bouwde daarna met een nieuwe man een nieuw leven op, met de geboorte van halfbroers en - zusjes van Marina. Marina groeide op in Nederland, maar heeft inmiddels gebroken met haar adoptiemoeder. Ze is getrouwd, heeft twee dochters en woont in Hilversum (voor gemeente-ambtenaren: is woonachtig in Hilversum).

Laten we beginnen bij het begin: de voorbereiding van de reis, het uitzoeken van de foto's van haar leven om die in Griekenland te laten zien. De foto's vertellen Marina's levensverhaal in beelden. Daar was 'Griekenland'natuurlijk uiterst benieuwd naar.

Daarna kunt u via de ontknoping in omgekeerde volgorde het verhaal lezen van deze emotionele ontmoeting. Zakdoeken bij de hand! Het is allemaal nog vers dus er zullen zeker nog meer berichten volgen op het blog.


Max Dohle @ 08:40 | link |

Maandag Logdag

Medium Griselda

Joehoe zusters, daar zijn we weer! Met bezemsteel en al ter geseling van het dichtlandschap. Kras-kras!

Voor wie van poëzie houdt en tot zijn grote spijt 'slijmmetonsmee' ter ziele zag gaan, is er nu Medium Griselda: heks onder heksen. Ze kijkt in haar glazenbol en ziet al het dichterskwaad, van lelijke dichteressen, tot oplichters, roddeltantes tot naakte dichteressen.

Slijmmetonsmee was een ware lofzang op de poëzie waar geen kwaad woord viel over dichters en hun gedichten. Poëzie was liefde. Nadat de tantetjes echter van vakantie terugkeerden uit Tansylvanië hebben zij een ware metamorfose ondergaan. Nu kruipt het bloed waar het niet gaan kan en diverse makers van slijmmetonsmee zijn toegetreden tot de nu al vermaarde heksenkring van Medium Griselda. SGP en de ChristenUnie hebben de premier al gevraagd die blasfemische log van het scherm te halen, maar de heksen vechten tot het bittere eind.

Gelukkig hebben de heksen het eeuwig vermakende trucje een andere URL onder een link te plaatsen in standgehouden. Het blijft het leukste spelletje op internet. Dan nog een kiekje van de heksen tot slot.


Max Dohle @ 16:09 | link |

Elfletterig

Er zijn woorden en zinnen die vertellen wat ze zijn. Een soort onomatopeeën eigenlijk. Voorbeelden zijn: "in deze zin lees je zeven woorden", "vijflettergrepig" en "een zinnetje met drieëndertig letters". Maar ik wil het met u hebben over elfletterig. Aan dit zichzelf uitleggende woord is een website gewijd, Weblogement geheten. Op deze kunstzinnig zeer verantwoorde site verschijnt dagelijks een logbericht met een elfletterig woord als onderwerp. In de woordtopelf staat kubusduimen op nummer 1. Ik zelf, jmichielsen, voel me zeer thuis op deze stek.

Bijzonder aan de site is verder dat het de eerste is die laat zien dat horizontaal scrollen niet altijd irritaties hoeft op te roepen. Horizontaal scrollen is eigenlijk heel natuurlijk.

Een aanbeveling.
Johannes @ 10:20 | link |

Maandag Logdag

Sorry!
Max Dohle @ 22:55 | link |

Stijlles voor Durlacher
Jessica Durlacher is een van Neerlands succesvolste auteurs. Haar laatse boek Emoticon is een enorme bestseller. Daar staat tegenover dat het boek begin dit jaar ook werd genomineerd voor de Gouden Doerian, de prijs voor de slechtste roman van 2005; een prijs die helaas nooit is uitgereikt. Wanneer we puur zouden kijken naar stijl, dan had deze prijs Durlacher nooit kunnen en mogen ontgaan.

Reclame?
Niks zo persoonlijk als stijl. Aan de stijl herken je de schrijver. En daarmee onderscheidt die schrijver zich van anderen. Daarom is het werk van Hermans onmiskenbaar Hermans, is Reve Reve, Wolkers Wolkers en Mulisch Mulisch. En Durlacher Durlacher. Stijl is daarmee het handelsmerk van een schrijver. Op www.jessicadurlacher.com staat een fragment uit Emoticon, bedoeld om de handel in haar prachtboeken een flinke steun in de rug te geven.In dit geval betreft het echter een fragment dat stilistisch wel zo afschrikt om verder te lezen dat hier nog nauwelijks sprake kan zijn van reclame. Leest u even een klein stukje mee?

Ze zweette onbehoorlijk.Had ze maar iets anders afgesproken dan de zwarte broek en het shirt. De broek knelde en onder het shirt liep haar zweet in straaltjes naar beneden tot waar het werd opgenomen door de dikke stof.
Ze wist meteen dat hij het was, de jongen – van de foto, en door iets in zijn verwachtingsvolle blik. Ondanks haarzelf was ze een klein moment verlegen. Bars zei ze zijn naam, bijna zonder haar ogen naar hem op te slaan.

En nee, dit is echt geen uitzondering.

Zwartboek
Mocht u nog niet overtuigd zijn van de stijlarmoede die in dit fragment wordt gedemonstreerd, leest u dan het hele boek maar eens. Pagina na pagina vindt u hier de meest tenenkrommende zinnen. Gelukkig is dat niet onopgemerkt gebleven. Sterker nog: Fabian Stolk, universitair docent Moderne Letterkunde aan de Universiteit van Utrecht, besloot er zelfs zijn collegereeks Actuele Romans aan te wijden. Zijn stilistische ontleding van Emoticon is indrukwekkend, maar bovenal genadeloos en werkt enorm op de lachspieren. Verplicht leesvoer voor alle stijl-liefhebbers! U vindt zijn verhaal op deze pagina.
Henri @ 10:09 | link |

Sterk merk

De Nederlanders hebben gekozen. En dan heb ik het niet over de Europese Grondwet. Nee, ze hebben gezamenlijk bepaald dat De Efteling het sterkste merk van Nederland is. Niet Coca-Cola, niet Nike, maar een attractiepark in Kaatsheuvel heeft zich het hechtste in het nationale geheugen vastgezet. De Efteling laat onder meer de NOS (5e plaats), Senseo (7e), de Olympische Spelen (8e) en Ikea (10e) achter zich.

Wat zegt dat over de Nederlanders? Dat gezelligheid onze nationale eigenschap is? Dat we graag in de file staan? Groepsdieren zijn? Dat bij ons de snavels van de eenden in de vensterbank allemaal dezelfde kant op wijzen?

De Efteling, is dat niet het land van de Laven? Jazeker, staat op de website van De Efteling te lezen: “De Laven hebben er miljoenen jaren over gedaan om in de Efteling terecht te komen. En nu gaan ze nooit meer weg! Het is een zeer lollig en luimig volkje, dat Volk van Laaf. Als je wel eens een glaasje Laafse Lurk hebt gedronken dan weet je waarom. Niet dat het van die lallers zijn hoor, de laven. Met uitzondering van Leut dan, die kan er wat van. Nee, de laven zijn een hard werkend volkje. Ze werken, spelen, gaan naar school, en knabbelen op Lariekoek en Liflafjes. Kom maar eens kijken, in de Efteling.”


Een sterk merk… Misschien herbergt De Efteling, in het Land van Laaf, wel de essentie van het Nederlanderschap. Een lollig en luimig volkje, maar toch hard werkend… Misschien kan Rita Verdonk hier het geheime recept voor een geslaagd inburgeringsprogramma vinden. Dompel vluchtelingen en immigranten gewoon een dagje onder in het Land van Laaf. Daar leren ze meer van Nederland dan tijdens een jaar op school.

En kijk dan nog maar eens of ze willen blijven.
Erik @ 14:27 | link |

Vrijdag logdag


Do you want pommes frites with that?

Wim de Bie ontving deze week de Zilveren Prichettprijs voor Bieslog, dat hij dagelijks ververst vanuit zijn schuurtje in de achtertuin. Hij sprak erover met Trouw. Lichte kost en zware zinnen.

Iedereen blogt, ik ook, over blogs. Deze week Waiter Rant, een weblog van een ober over zijn dagelijkse avonturen in het restaurant. Obers zijn vaak overdreven beleefd (comes with the job), dat stuit mij wel eens tegen de borst. En als ze marginale fouten maken (de kip die over de soep vloog) worden ze daar weer te hard op afgerekend. Triest vind ik dat allemaal en veel daarvan in ook te vinden in de dialogen op Waiter Rant. De auteur van het populaire blog is - zoals dat gaat - ook al weer in gesprek met een uitgever over een boek. In de VS hebben de uitgevers het fenomeen bloggen ontdekt (in Nederland gelukkig nog niet). Maar een blog kun je niet één op één overzetten op papier, dus doorgaans mislukken deze projecten.



Waiter Rant is een blog met veel dialogen. Dialogen tussen de ober en de vervelende klanten, maar ook dialogen die hij afluistert aan de tafels. Er is een dialoog over een ober met het Tourette-syndroom, misschien de droom van elke ober om onbedoeld klant uit te schelden. Een grappig idee, maar op papier mislukt het een beetje, je moet dat eigenlijk moet zien. Maar er is ook veel aardigs te vinden: bijvoorbeeld hoe obers van tevoren de hoogte van de fooi voorspellen. En wat ik wel interessant vind: waiterspeak, de subtiele aanwijzing van de ober bijvoorbeeld ongevraagd zeggen 'can I get you anything.' Erg vermakelijk zijn de 27 tips om late klanten het restaurant uit te werken, van heel subtiel oplopend tot overduidelijke hints waar je geen goed verstaander voor hoeft te zijn. Als niets meer lukt, sluit je de klant gewoon op in het restaurant.

Het is een aardig blog om eens een tijdje te verblijven, niet om dagelijks terug te keren, maar dat moet je in een restaurant ook maar niet doen.
Max Dohle @ 08:31 | link |